Zapraszamy wszystkie kluby myśliwsko-strzeleckie oraz wszystkich nie zrzeszonych. Zapraszamy również tych, którzy chcieliby zapoznać się i nauczyć strzelać z broni śrutowej. Będzie wielu wytrawnych instruktorów strzeleckich którzy dysponować będą dodatkową bronią oraz informacjami zarówno dla dorosłych jak i dla młodzierzy.

Nauka strzelania to pierwszy krok w kierunku poznania tajników myśliwstwa. W tym roku po raz pierwszy zorganizowane będzie także spotkanie z wędkarzami. Mistrzowie sztuki wędkarskiej, a także prowadzący programu „Wieści z lasu i nie tylko” ze stacji 1030 AM spotkają się ze słuchaczami.

Odbędą się bezpłatne kursy posługiwania się wędką muchową (fly fishing). Grzegorz Wilczyński (złoty medalista mistrzostw świata) uczył będzie castingu i posługiwania się wędką muchową.

Na miejscu można będzie zobaczyć i nauczyć się wyrobu przynęt muchowych. Będzie można obejrzeć i wypróbować sprzęt wędkarski najwyższej klasy: kołowrotki Orvisa, kije Loomisa i St. Croix, a także budowane custom.

Uwaga gratka dla koneserów: część sprzętu będzie można zakupić za połowę ceny.

Instruktorzy z klubu karpiowego będą udzielać porad oraz zobaczyć będzie można profesjonalny sprzęt i zanęty karpiowe (do nabycia na miejscu).

Mamy nadzieję, że w ten sposób zapoczątkujemy istnienie giełdy wędkarsko-myśliwskiej. Jeżeli macie kłopoty z wędką lub kołowrotkiem, albo potrzebujecie wyceny weźcie je ze sobą. Na miejscu do dyspozycji uczestników kuchnia polowa.

Z wędkarskim i myśliwskim pozdrowieniem za “Zew Natury”

Wojtek Bogusławski

Zobacz też ZAPROSZENIE na turniej

Tel. Kontaktowy
847-344-8252 – Zbyszek Stachura.
847-312-4260 – Janek Moskal
815-341-1428 – Wojtek Boguslawski

ZOBACZ TEŻ: Pierwsza wiosenna impreza myśliwsko-wędkarska

Kilkanaście maszyn usytułowanych w lesie i w polu, będzie wyrzucało rzutki na nasze życzenie, imitując przeróżne sytuacje, jakie mają miejsce na prawdziwych polowaniach. Strzelać będziemy do 100 rzutków. Zaleca się używanie amunicji # 7 1/2, 8, 9, którą należy nabyć we własnym zakresie (można zakupić na miejscu w sklepie klubowym).

Dochód przeznaczony będzie po raz szósty na cele charytatywne – czyli na potrzeby „Daru Serca”. Oczywiście na rozgrzewkę będą serwowane najprawdziwsze potrawy z dziczyzny. Zapraszamy do udziału w tym spotkaniu wszystkie polonijne kluby myśliwskie, jak również każdego chętnego niezrzeszonego myśliwego. Bawiąc się w wyśmienitym gronie i w świąteczno-noworocznej atmosferze, bierzemy zarazem udział w działalności charytatywnej.

Ze świątecznymi życzeniami „Zew Natury”

Tel. Kontaktowe

847-312-4260 – Janek Moskal

815-341-1428 – Wojtek Boguslawski

847-344-8252 – Zbyszek Stachura.

5 CZERWIEC – ZAWODY WĘDKARSKIE DLA DZIECI – BUSSY WOODS – ORGANIZATOR – POLISH FISHING & HUNTING CLUB

26 CZERWIEC – TURNIEJ SPORTING CLAYS O PUCHAR KONSULA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W CHICAGO – STRZELNICA DEER CREEK – MICHIGAN – ORGANIZATOR KLUB OSTOJA

10 LIPIEC – ZAWODY LETNIE – KULA – STRZELNICA KLUBU HUBERTUS – INDIANA – ORGANIZATOR – KLUB HUBERTUS

17 LIPIEC – POLONIJNE MISTRZOSTWA SKEET I TRAP – STRZELNICA- DOWNERS GROVE SPORTSMAN’S CLUB – ORGANIZATOR – ZEW NATURY OUTDOORS ORG.

7 SIERPIEŃ – POLONIJNE MISTRZOSTWA SKEET I TRAP WSCHODNIEGO WYBRZEZA – NOWY JORK – ORGANIZATOR – CENTENNIAL GUN & BOW CLUB

21 SIERPIEŃ – TURNIEJ ŁUCZNICZY – STRZELNICA KLUBU HUBERTUS – INDIANA – ORGANIZATOR – KLUB HUBERTUS

18 WRZESIEŃ – TURNIEJ SPORTING CLAYS – ST. CHARLES SPORTSMAN’S CLUB- ORGANIZATOR – POLISH FISHING & HUNTING CLUB

2 PAŹDZIERNIK – ZAWODY JESIENNE– KULA – STRZELNICA KLUBU HUBERTUS – INDIANA – ORGANIZATOR – KLUB HUBERTUS

18 GRUDZIEŃ – CHARYTATYWNY TURNIEJ SPORTING CLAYS – STRZELNICA – ST CHARLES SPORTSMAN’S CLUB – ORGANIZATOR – ZEW NATURY OUTDOORS ORG. I POLONIJNE KLUBY MYŚLIWSKIE

2. THOMPSON ENCORE. 2 LUFY- KAL. 300 WINCHESTER MAGNUM I KAL. 22-250 REMINGTON. STAN BARDZO DOBRY – 99.5%. CENA: $900.00
Z KOMPLETEM LUNET ZEISS CONQUEST 3-9X44 CENA: $1700.00

TEL. 847-275-9042  JAREK

Impreza była okazją by spędzić trzy godziny na świeżym powietrzu, postrzelać i złożyć sobie noworoczne życzenia. Ale najważniejsze było to, że po przez udział w turnieju można  było  przyczynić się do zebrania pieniędzy na fundację Dar Serca,  która pomaga chorym dzieciom. Tego dnia zebrano tysiąc pięćset siedemdziesiąt trzy dolary.

Sportig Clays jest konkurencja strzelecką,  w której strzela się do rzutków miotanych przez maszyny ustawione w polu i w lesie. Rzutki strzela się parami – po strzeleniu pierwszego ukazuje się drugi zazwyczaj lecący inną parabolą wyrzucany przez inną maszynę. Każdy rzutek naśladuje loty ptaków. Myśliwi trenując sporting clays doskonalą  swoje umiejętności przed prawdziwym polowaniem.

Tego dnia najlepszymi strzelcami zostali:

w kategorii kobiecej: Ania Herdus

w kategorii juniorzy:
I msc. Victor Moskal
II msc. Rob Herlichy Jr.

w kategorii  męskiej:
I msc. Stanisław Kiersznowski
II msc. Artur Mendron
III msc. Andrzej Guzik

Po zakończeniu strzelania, na zmarzniętych zawodników czekała  gorącą  herbata, gulasz z dziczyzny, grillowane kiełbaski i słodycze.

Tekst: Zbigniew Stachura
Zdjęcia: Sławomir Kosycarz

Odprawa - od lewej Wacław Ustupski, Zbyszek Stachura, Janek Moskal

Od lewej: Mikołaj, Wojtek Boguslawski, Zbyszek Stachura

Tadeusz Ćwik urodzony w Krakowie w 1959r. Ukończył wydział rehabilitacji na AWF. Wędkarz z pasji i z zamiłowania.

Uprawiał spinning i muszkarstwo. Działacz i członek klubu Głowatka zajmującego się ochroną i reintrodukcją głowacicy na rzekach i strumieniach Podhala. Tadek był wybitnym znawcą głowacicy.

Wyznawał zasadę złap i wypuść. Był działaczem i zawodnikiem, który wygrał wiele turnieji wędkarskich. Publikował wiele artykułów o tematyce wędkarskiej. Swoje wędkarskie przygody przeżywał w Rosji i Mongolii łowiąc tam Tajmienie. W pogoni za rekordowym szczupakiem przemierzał fiordy i jeziora Norwegii i Szwecji. Do Stanów Zjednoczonych zawitał siedem lat temu. Łowił swoje ukochane ryby łososiowate w Wisconsin, Michigan, Indianie i Illinois.

Na muskie i wielkie szczupaki wyprawiał się do Minnesoty.

Szybko dał się poznać w środowisku wędkarskim. Był członkiem “Zewu Natury”. Od trzech lat współredagował cykliczny program wędkarski “Wieści z lasu i nie tylko” na antenie Polskiego Radia 1030 AM.

Był człowiekiem o wielkiej wędkarskiej wiedzy i kulturze.

Chciał już wrócić do Polski, ale oczarowany ilością i wielkością amerykańskich ryb, ciągle odkładał swój wyjazd. Cieszył się w środowisku wędkarskim ogromnym autorytetem i podziwem.

Wojtek Bogusławski

A scenariusz zawsze jest taki sam:

Późna jesień lub zima. Skute lodem pola, jeziora i rzeki. Zwierzęta zmuszone głodem szukają pożywienia. Ludzkie zabudowania to miejsce gdzie można znaleźć łakomy i łatwy kąsek. Lis, kuna i łasica to wróg numer jeden rolnika. Często zadowalają się odpadkami kuchennymi, do drobiu maja utrudniony dostęp. Ale w myśl zasady “chłop żywemu nie przepuści” nie mają prawa wstępu na gospodarkę. Na szczęście gospodarz jest zaradny. Nie pozbywa się zabronionego pestycydu bo przecież się przyda. Oficjalnie nie do zdobycia na rynku Furadan – pogromca ptaków i drobnych ssaków. Małe wiaderko wystarczy jeszcze na 10-15 lat. Przecież wystarczy jedna kura. Taka stara której nie żal dla lisa. Nasmarowana śmiercionośną trucizną słania się za stodołą. Na wszelki wypadek przywiązana za łapę do patyka, żeby sie nie zawieruszyła.

Pierwszą ofiarą jest lis. Często nie zdąży dojść do swej nory. Zwija się z bólu na polu pomiędzy stodołą a lasem. Targany konwulsjami jest szybko zauważony przez Bieliki, Orły Przednie i inne drapieżne ptaki. Z racji niesprzyjających warunków, w zimie żywiące się padliną

Jeżeli lis był łakomy a gospodarz nie szczędził różowego proszku padają na polu nie dokończywszy  uczty. Jeżeli przeżyją to właśnie zaczyna się ich walka z czasem. Kilkanaście godzin. Jeżeli maja przeżyć – liczy się dla nich każdy zbieg okoliczności i łut szczęścia. Jeden miał szczęście. Ktoś zauważa szamoczącego się wielkiego ptaka. Telefon do leśniczego. On już wie, na jego terenie zginęło w ten sposób 10 bielików w przeciągu 3 lat. Tylko tych policzonych. Znalezionych żywych lub martwych. Na wiosnę spod śniegu wyłaniające się czarne pióra, latem same szczątki, często z obrączką tylko dzięki której można zidentyfikować gatunek. Czy jest to bielik (w Polsce ok. 700 par) czy orzeł przedni (ok. 40 par). Kolejne szczęście, jest samochód i kierowca. Pojedzie 100 km w jedną stronę chociaż jest już po 15 i dawno powinien być w domu. Zastanawia się tylko czy warto, wkładając pudełko z orłanem na tylna kanapę. Czy ktoś zwróci mu za benzynę, czy ptak przeżyje, czy ktoś mu w ogóle podziękuje?. Na miejscu w ośrodku czekają  na niego. Nie wiadomo kiedy ptak dotrze ale muszą się przygotować. Droga jest śliska, z pól zawiewa śniegiem. Będą potrzebne 3 osoby. Jedna musi podać kroplówkę, druga trzymać ptaka tak by nie zachłysną się własnymi wymiocinami, trzecia podaje antidotum. Na szczęście każda z nich ma wyrozumiałą rodzinę, siłę i chęć pozostania już 5 godzinę po pracy.

Ptak dociera. Jego serce wytrzymuje stres, wstrząs, odwodnienie i destruktywne działanie trucizny. Nie poddawaj się – czułe słowa do ptaka – już tyle przeszedłeś. Nie wiadomo czy słyszy, na pewno jest sparaliżowany. Nie potrafi rozprostować szpon, które wbijają się w ciało kalecząc je. Kilka nieprzespanych nocy, na zmianę czuwanie. Potem karmienie siłą. Jednak każda przeżyta godzina działa na jego korzyść. Po trzech dniach potrafi już samodzielnie wstać. Jak dobrze pójdzie po następnych dwóch sam już je. Zaczyna cieszyć oko wybawicieli. Nie każdemu jest dane obcować tak blisko z dziką przyroda.

Aż przychodzi ten dzień, kiedy zaczyna patrzyć na ciebie jak na intruza,  jak na oprawcę który zamknął go w ciasnej klatce. To dobry znak, odzyskuje siły. Następne kilka dni – juz nikt bez asekuracji nie zbliży się do niego. Rozpościera złowieszczo skrzydła i szykuje się do ataku. Powoli trzeba się żegnać ze skrzydlatym pacjentem. Pudło już przygotowane. Teraz szybki chwyt i zakrycie głowy kocem. Nie ma mowy o pomyłce. Wtedy cierpi albo ptak albo ty. Zaciśnięte szpony na twojej ręce nie należą do przyjemności. Chwila zawahania a ptak uszkodzi sobie skrzydło i przedłuży pobyt w Ośrodku. Teraz już spokojnie. Wracamy do domu. Po 15 dniach leczenia, po wielu godzinach zwątpienia, obaw, strachu, w końcu szczęście. Tak naprawdę chwila szczęścia. On już instynktownie wie co się za chwile wydarzy. Nie szamocze się w pudle. Zamiera, jakby przed lotem chciał się skoncentrować, jakby szykował się na walkę. Po otwarciu pudła już się nie zastanawia. Wydaję się że ćwiczył to latami. Wyskakuje i bez chwili namysłu szybuje tylko w sobie znanym kierunku. Dla nas chwila szczęścia, nasze pięć minut. Jak miłosne uniesienie, ulga po długim napięciu. Tylko dlaczego tak krótko to trwało. Niestety chwila jest krótka i nie da się jej zatrzymać. Tak naprawdę trwało to nie 5 minuta a 10 sekund Kolejne 4,50 minuty żeby ochłonąć, spokojnie wsiąść do auta i odjechać. Ale poleciał i tylko to się liczy.

Tekst:   Lek. wet. Radosław Fedaczyński
Foto : Dariusz Delmanowicz
Ośrodek Rehabilitacji Zwierząt Chronionych w Przemyślu
www.orzw.pl